Wilt u ook iets kwijt op deze pagina? Mail uw verhaal.

.

Mooi en waar (is vaak hetzelfde he?... )

Ik heb net een tekst geschreven die ik wel met jullie wil delen.

Goud zoeken.

 Er wordt me wel eens gevraagd wat ik doe als hulpverlener en het antwoord daarop is: goud zoeken.

Ik weet dat het er is. De vraag is alleen hoe ik erbij kom. Wat ik daarmee bedoel is dat ik ervan uitga dat ieder mens, ieder kind, in dit leven komt met een individuele doelstelling en unieke gaven met zich meebrengt om die te bereiken.

Op mijn zoektocht naar dit ‘goud’ heb ik ontdekt hoe belangrijk het is om je te kunnen verbinden met degene die voor je staat. Om waar te nemen zonder je te laten leiden door de (aanvankelijke) sympathie- of antipathiegevoelens. Binnen de haptonomie wordt dat ‘nabijheid met behoud van distantie”genoemd wat ik een goede omschrijving vind.

Om in verbinding te kunnen zijn moet je in staat zijn te luisteren, je mening terug te houden, net zoals je reacties van instemming of afkeuring want die zeggen vaak veel meer over jezelf, je eigen referentiekader, dan over wie die ander is.

Wat ik ook ontdekte was, dat wanneer iemand zich werkelijk gezien en gehoord voelt, zij of hij altijd bereid is, op wat voor manier dan ook, om zich open te stellen voor contact.

In het werken met kinderen, die zoals dat heet, een stoornis hebben in het autistisch spectrum, ervaarde ik dat veel van deze kinderen, waarvan men zegt dat ze geen wederkerige relatie kunnen aangaan, zeer sensitief zijn, scherp en gedetailleerd waarnemen en heel ontvankelijk zijn voor onbewuste en non-verbale communicatie.

Bij het kijken naar video-opnames van sociale situaties was te zien dat zelfs kinderen, waarvan met dacht dat ze niet beschikten over vermogens om te communiceren, voortdurend bijna niet waar te nemen pogingen deden om te reageren op wat anderen deden, voelden en wat er gezegd werd. Daardoor konden we als begeleiders leren hier op af te stemmen.

Dit had tot gevolg dat sommige kinderen die daarvoor weinig spraakzaam waren meer gingen meedelen over hun gedachten, gevoelens en belevingen m.n. hun angst voor de buitenwereld, hun isolement, de veelheid aan indrukken om zich heen en hun onvermogen deze een betekenis te geven en te integreren.

Onderweg met deze kinderen word ik vaak getroffen door hun gevoel voor en behoefte aan vriendelijkheid, begrip, vertrouwen, goedheid, rechtvaardigheid en harmonie en ik beschouw het als een voorrecht om hen te herinneren aan deze gaven en hen te helpen bij de Opgave die dat met zich meebrengt in deze wereld en in deze tijd.

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ze zich deze gaven ‘herinneren’ (ook letterlijk)  en daadwerkelijk inzetten als kracht er werkelijk sprake kan zijn van zelfvertrouwen. In die zin dat je in contact bent en blijft met je eigen wezen, met wat je hier komt doen ondanks (dankzij?) uiterlijke omstandigheden of beperkingen in en buiten jezelf.

Goud zoeken is samen onderweg gaan, op zoek naar een wereld om samen te leven. Een spoor uitzetten naar de toekomst.

 Hartelijke groet

 Ine Heldens

Hier terecht gekomen via een zoekmachine?

 Klik dan hier.